دوشنبه, 20 آذر , 1396 برابر با Monday,11 December,2017
مراتب سپاسگزاری مریم اکبری منفرد از اعضاء کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل .

مراتب سپاسگزاری مریم اکبری منفرد از اعضاء کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل .

مریم اکبری منفرد ، زندانی سیاسی بند زنان زندان اوین  با انتشار نامه ای از اعضاء کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل که در پی شکایت این زندانی برای دادخواهی دو تن از اعضاء خانواده اش که در قتل عام 67  سربدار شده بودند و چندی پیش سازمان ملل آن را بعنوان ناپدید شده گان قهری به رسمیت شناخته بود تشکر کرد . در قسمتی از این نامه آمده است :
زخمات شما اعضای عزیز گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل و تلاش تمامی عزیزانم در اقصاء نقاط جهان بوده که اینک شاهدیم از زیر ابرهای سیاه و آسمان طوفانی ظلم و ستم گوشه‌ای از صورت زیبای مطلوب عدالت ظاهر و جلوه‌گر گشته و تجلیات عشق به بشریت، قلوب را گرما بخشیده….. امیدی است جان‌بخش که مادران و پدران و خانواده‌های داغدار را سرمست کرده و فروغی تابناک در جسم و جان‌شان طلوع کرده است …….

نامه مریم اکبری منفرد از بند زنان زندان اوین
عدالت کمال مطلوب انسانی و مظهر نیکویی و زیبایی است و کاخ عدالت و انسانیت جز در روی پایه آزادی استوار نخواهد شد و ریشه ظلم و ستم جز با تیشه عدالت و آزادی کنده نخواهد شد. غایت دادخواهی کشف حقیقت و اجرای عدالت است نه انتقام‌جویی یا خون‌خواهی. این است که گفته می‌شود عدالت و آزادی ریشه و  پایه تمامیِ اصلاحات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی است و غایت آرزوی بشر. و مادامی‌که مللی از نعمت عدالت برخوردار نباشند به تمام تمدن واقعی نائل نخواهند شد و در ردیف ملل زنده جهان جای نخواهند گرفت.

تحقق دادخواهی منوط به وجود یک دادگستری و قوه قضائیه عادل است، زیرا قوه قضائیه هر کشوری عهده‌دار حقوق و آزادی‌های اساسیِ شهروندانش می‌باشد که البته ما ایرانی‌ها از داشتن دستگاه قضای عادل قرن‌ها است که محروم می‌باشیم. چنین بود که در نبود قوه قضائیه عادل و مستقل نه تنها دادخواهی عینیت نمی‌یابد بلکه طرفداری از آزادی و عدالت بزرگ‌ترین گناه محسوب می‌شود و دادخواهی و عدالت‌جویی بالاترین جرم است.

در این محیط ظلم و تاریک که کم‌ترین روزنه‌ای از عدالت و آزادی دیده نمی‌شد، زخمات شما اعضای عزیز گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل و تلاش تمامی عزیزانم در اقصاء نقاط جهان بوده که اینک شاهدیم از زیر ابرهای سیاه و آسمان طوفانی ظلم و ستم گوشه‌ای از صورت زیبای مطلوب عدالت ظاهر و جلوه‌گر گشته و تجلیات عشق به بشریت، قلوب را گرما بخشیده. امیدی است جان‌بخش که مادران و پدران و خانواده‌های داغدار را سرمست کرده و فروغی تابناک در جسم و جان‌شان طلوع کرده. این نور و روشنایی در افق ظاهر گردیده و زمان آن رسید که پرده ظلم و ریاکاری و پنهان‌کاری پاره شود و حقیقت با چهره زیبای خود نمایان گردد و تقوا در هوای عدالت نشو نمو یابد و اساس حقوق بشریت در کَنَفِ عدالت مصون ماند.

کشف حقیقت و اجرای عدالت مقدمه‌ای است برای خروج از دور و تسلسل که در دوران سرکوب بر جامعه تحمیل می‌شود و حقوق و آزادی‌های اساسی هم‌وطنانم تحول و تعالی می‌یابد.

آن زمان که تصمیمی گرفتم که آتش سوزانی که سال‌ها قلوب پدر و مادرم را فراگرفته بود و روح مرا احاطه کرده بود را به‌وسیله ناله جان‌سوزی که از نوک قلم‌ ترشح می‌کند به گوش شما برسانم گمان نمی‌بردم که فریادرسی باشد!!! ولی دوستان عزیزی در این مسیر دشوار عدالت‌خواهی یار‌ی‌ام رسانند. دوستانی که من حتی نام و نشانی از آن‌ها ندارم. آزاد اندیشانی که گام‌هایی در روشن کردنِ افکار بر می‌دارند و کانون عشق به وطن و آزادی در دل‌شان جاری است و در این مسیر پر پیچ و خم همراهم بودند و صدای مرا از میان دیوارهای سنگی و سرد زندان به گوش شما رسانند. باشد که روزی بتوانم بر دستان پر از مهر شما بوسه زنم.

عشق شما به ایران و جاذبه نوع دوستی شما یارانم، قلبم را مسخر کرده و شما عزیزان کمال مطلوب را در راهی که هدایت کننده است، یافته‌اید. باشد که روزی به یاریِ هم پرچم پر افتخار ایران را که زمانی است در نتیجه جهل و فساد اخلاقی و ظلم و بیدادگری سرافکنده و واژگون شده را برافرازیم و مقامی که در خورِ دوره مجد و عظمت گذشته ایران است را بازیابیم.

و اینک در این لحظه امید و یقین دارم که نیروی حق  و عدالت، هر قدر در ظاهر ضعیف و ناتوان و از لحاظ تعداد در اقلیت باشد بر اهریمن استبداد غلبه خواهد کرد و حق مغلوب شدنی نیست.

این سطور را نگاشتم تا از این طریق بتوانم مراتب سپاس‌گزاریم را از شما اعضای عزیز گروه کاری ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل و تمامیِ دوستان عزیزم که همراهم بوده‌اند را به‌جا آورم.

آفتاب آزادی از افق ایران طلوع خواهد کرد و با نور خود تمام ناپاکی‌ها را از میان خواهد برد زیرا که هدف ما حق و حقیقت است و خیر دنیا و آخرت و نجات وطن و سعادت بشر در آن است.

مریم اکبری منفرد
آبان ۹۶ / زندان اوین

چاپ این مطلب
به اشتراک بگذارید